De week van het avontuur met Kristina in Arizona gaat van start.
De boardingpassen heb ik deze morgen al afgedrukt.
Met Emilie naar Kristina, Kristina oppikken thuis en dan naar Chattanooga airport.
Het is een kleine luchthaven, maar met toch heel wat bestemmingen binnen de VS.
In de luchthaven staan er altijd leuke dingen…
Inchecken en security gaat er altijd erg vlot.
Emilie zette ons af, nog gauw even roken en wij dan maar naar de gate.
Het vliegtuig stond er al.
We vlogen met een Bombardier CRJ-200.
Een toestel met plaats voor 50 passagiers.
Omdat ik het ticket pas later had gekocht, zat ik niet naast Kristina, maar wel kort bij…
Na een vlotte vlucht van ongeveer 2 uur, landden we in Houston, Texas.
Daar hadden we een layover van meer dan een uur.
We gingen er dus iets drinken en eten.
Ook dit vliegtuig stond al klaar aan de gate.
Bij het instappen kreeg ik een andere zetel toegewezen…
Ons vliegtuig was een Boeing 737-900 W.
Dit toestel biedt plaats aan 179 passagiers.
We vertrokken met wat vertraging, want ze kregen de linkermotor eerst niet aan…
Het was een redelijke vlucht, met soms wat turbulentie.
Op het vliegtuig keek ik naar The Pope’s Excorsist; we hadden een vliegtuig met media, niet zoals op de foto.
Redelijk op het einde van de vlucht, moest zelfs het personeel gaan zitten, wegens komende turbulentie.
Maar het stelde uiteindelijk toch niet veel voor.
En zo kwamen we aan in Phoenix, Arizona.
Dan was het wachten op de shuttle van NU Car Rental.
Hun shuttle pikte ons op en bracht ons naar een minder fraaie wijk van Phoenix.
Daar duurde het heel lang om alles in orde te maken.
De persoon voor ons had problemen, de computer was uitgevallen en moest herstart worden …
Het was iets voor 11 ‘s avonds eer we konden vertrekken richting Sedona.
We waren om 00:45 aan het resort The Wilde.
Inchecken ging vlot.
Naar de kamer… één tweepersoonsbed, maar de rest was allemaal ok.
Weinig geslapen.
Rond 7 uur dan maar het resort verkend.
Er was ook een parking voor de huurauto.
Kristina had koffie en donuts gehaald voor ontbijt.
En daarna gingen we bij de winkel voorraad inslaan voor tijdens de trip: chips, wijn, koekjes, …
De trip er naar toe duurt ongeveer 2 uur.
Onderweg dus regelmatig gestopt om foto’s te maken.
Aan de Valle Travel Shop stonden heel wat oldtimers.
En weer verder en weer foto’s maken onderweg.
En eindelijk waren we er…
Toen we er waren kwam een storm opzetten.
Uiteindelijk regende het zo hard dat je echt niets meer kon zien.
Kristina besloot, omdat het nog meer dan een uur ging regenen, om rustig aan terug te rijden richting Sedona.
En onderweg natuurlijk weer wat sightseeing en foto’s.
Dan was er vroeg avondeten bij Picazzo’s.
We hadden beide pasta.
En omdat het dinsdag was, was de fles wijn aan halve prijs…
De rest van de wijn namen we mee, want in het resort hebben we nog genoten van het zwembad.
Daar heeft Kristina iemand ontmoet die morgen ook naar de conferentie moet gaan: Jen.
En nadien hebben we bij de firepits gezeten.
Op de kamer speelden we nog wat kaart en dan het bed in.
Niet te geloven dat ik vanmorgen om 5 uur ben opgestaan om naar de zonsopgang te gaan kijken bij Cathedral Rock, op enkele kilometers van het resort.
En dan ontbijt bij de Coffee Pot.
En daar ontmoetten we Jen weer, toevallig.
Na een douche nog wat rondgereden en aan sightseeing gedaan.
Tegen 11 uur is Kristina naar de conferentie vertrokken.
Ik ben regelmatig buiten geweest, maar het is echt te warm om er lang te blijven.
Het was 95°F (35°C) maar de gevoelstemperatuur was 99°F (38°C).
Het is geen zwoele warmte maar een droge ‘woestijnhitte’.
Het zwembad was geen optie: veel te veel kleine kinderen die er waren.
Dan maar binnen, tussen de korte wandelingen door, wat computerwerk gedaan.
Kristina was terug rond 7 uur.
We gingen dineren bij 89 AGAVE, een Mexicaans restaurant, downtown Sedona.
Het werd al snel donker buiten.
Het was een lange dag voor beiden, dus besloten we om na het eten naar de kamer te gaan.
We speelden er nog wat kaart.
Om iets voor 7 uur moest Kristina al vertrekken naar de conferentie.
Ik bleef wat langer liggen.
Ik haalde me ontbijt bij Saveway: enkele donuts.
Toen Kristina terug was van de conferentie, rond 12u30 gingen we naar Jerome, Arizona.
Onderweg natuurlijk nog wat sightseeing gedaan.
Jerome is een tegen een berghelling gelegen voormalige kopermijnstad.
Ooit een 'boomtown' en nu een gemeenschap, die bekend staat als de grootste spookstad van Amerika.
Dit is vanwege de hachelijke, hellende architectuur en een berucht verleden in het Wilde Westen.
Men zegt dat er in Jerome meer ‘geesten’ zijn dan elders in steden in Amerika.
Kristina ging intussen met Jen voor ontbijt.
Eerst gingen we eten in Haunted Hamburger.
Dan wandelden we wat rond in het oude stadje.
Er was zelfs een oud postkantoor, de oude filmzaal, …
Het oude asylum (krankzinnigengesticht) konden we niet bezoeken; dat werd vorige week onaangekondigd gesloten.
En in het oude hotel worden enkel huidige hotelgasten toegelaten.
Dan maar wat winkeltjes in en uit, een glasblazer in actie bekijken, een zicht op overblijfsel van de koperwinning, …
Terug op weg naar Sedona nog maar wat foto’s gemaakt.
We hadden een ‘star gazing tour’ geboekt voor vanavond.
We vertrokken wat vroeg naar de afgesproken plaats.
Daar aangekomen was het wachten tot de zon onder was.
Niet echt wat we verwacht hadden…
In de beschrijving van de tour stond ‘telescopen’ en ‘verrekijkers’ vermeld…
Er stond een tv, aangesloten op zijn gsm. Hij gebruikte ‘sky view’ en liet ons dan ‘op scherm’ zien welke sterrenbeelden er nu te zien zijn, en welke niet.
Hij praatte zijn verhaal helemaal aan elkaar met overleveringen van de Griekse mythologie…
Verder was hij ook helemaal mee met de vortexen van Sedona: wervelende centra van subtiele aardenergie waarvan wordt aangenomen dat ze genezing, meditatie en zelfbewustzijn bevorderen. De vier belangrijkste vortexlocaties in Sedona, Arizona, zijn: Airport Mesa, Cathedral Rock, Bell Rock en Boynton Canyon.
Hij was ook helemaal mee met aliens, cover up stories van de overheid, ‘geheimen’ van de Grand Canyon die door de overheid verzwegen blijven, …
Op zijn vele tours die hij heeft gedaan heeft hij al meerdere ‘dingen’ aan de hemel gezien, waarvan hij overtuigd is dat het aliens waren, …
Echt raar persoon, en zijn medewerker nog erger.
Kristina en ik hebben met ongeloof naar zijn verhalen geluisterd, en zijn zo beleefd geweest dat we toch tot het einde van de uitleg daar gebleven zijn…
Dan nog even snel wat eten uithalen bij een foodtruck.
Ik had een ‘gyro’, die ik niet heb opgegeten: het had moeten lijken op een ‘doner kebab in een pita broodje’, maar het was ‘geperst’ rundvlees met zoveel kruiden, gedraaid in een tortilla en overgoten met tzatziki…
Gelukkig kwamen er frietjes bij…
Voor Kristina naar de conferentie vertrok, gingen we ontbijten bij Sedona Bistro en Crepes.
Nog wat kaart gespeeld en bed in.
Vervolgens ging Kristina naar de conferentie en ik terug naar het resort.
Even ijs gaan halen bij de lobby en wijn gaan halen bij Saveway.
Intussen was house keeping geweest.
Zo ziet onze kamer er dan uit:
Om 9 uur vertrokken we voor een trip naar de Grand Canyon, South Rim.
Het was nog wat vroeg voor onze volgende activiteit.
We hebben dan maar wat in het zwembad rondgehangen … tot … er een onweer uit het niets verschijnt:
Dit is nu eenmaal het seizoen van de moessonregens in deze regio.
Gelukkig duurde dit onweer niet echt lang.
Iets na 2 was Kristina terug.
Even omkleden en dan naar de tour met de jeeps.
Het was over 100°F 38°C), maat in de zon was het nog warmer (47°C).
Dat ‘aliens-gedoe’ is hier blijkbaar erg ‘in’.
De gids van gisteren zei ons dat bijna de helft van de inwoners ‘close encounters’ had meegemaakt.
Jake was onze gids en bestuurder.
Op de tour die Kristina geboekt had, waren we maar alleen…
Het was een hobbelig parcours, waarvoor we moesten aftekenen dat we geen recente rugletsels en zo verder hadden gehad.
Normaal was het met een Hummer, maar omdat we maar met 3 waren werd het een jeep.
We kregen heel wat mooie uitzichten te zien.
De tour was tof, want Jake gaf ook uitleg over wat we zagen en beantwoordde onze vragen.
Jake was heel behulpzaam en maakte deze foto ‘landscape’ van onder naar boven, naar achter:
Op de terugweg, kwamen we 4 ‘wandelaars’ tegen.
Die waren uitgeput en door hun water heen.
Jake gaf aan dat ze 911 moesten bellen, en stelde zelfs zijn gsm ter beschikking.
Jake stelde zelfs voor om ze mee te nemen naar het begin van het ‘trail’, maar dan moet Jake wel 911 bellen…
Dat wilden ze niet, alhoewel er eentje echt niet goed meer was.
Gelukkig hadden Kristina en ik een gallon (3,8 liter) water mee om onze waterflessen bij te vullen.
Kristina vulde hun waterflessen en we gingen verder.
En dan waren er weer 2 ‘wandelaars’, waarschijnlijk van dezelfde familie, met hetzelfde probleem.
Hun waterflessen ook gevuld, en ons water was op…
Hopelijk raken ze terug aan hun auto…
Jake bracht ons nog naar een ander uitzichtspunt.
Maar de foto’s die we op deze tour maakten geven niet aan welke indruk ze geven.
Terug in het resort gingen we naar het zwembad om af te koelen.
We hadden er ook afgesproken met Jen.
We gingen nadien samen eten in Rascal, het restaurant aan het resort.
Omdat we morgen terug moeten vertrekken richting Phoenix, AZ, moest Kristina haar koffers maken.
Ik kan dat morgen nog doen.
Na het maken van haar koffers, hebben we nog even kaart gespeeld.
We speelden een aangepaste variant van ‘Gin Rummy’.
Resultaten:
Nacht 1: Winnaar Kristina: 175 vs 171 punten
Nacht 2: Winnaar Marc: 277 vs 271 punten
Nacht 3: Winnaar Marc: 344 vs 289 punten
Nacht 4: Winnaar Marc: 397 vs 387 punten
Kristina naar de conferentie en ik intussen de rest van de koffers gepakt, de kamer opgeruimd, de auto geladen.
Ik liet mijn boardingpassen afdrukken bij de receptie.
Ik wandelde naar het postkantoor om de kaarten van Kristina te posten, maar het kantoor was helaas gesloten.
Dan nog maar wat rondgewandeld op het domein en iets gaan drinken in de bar van Rascal.
Een rit van ongeveer 2 uur, die we eenmaal onderbraken om te tanken.
Naarmate we korter bij Phoenix kwamen veranderde het landschap.
We bleven in de sonorawoestijn, maar de canyons van Sedona gingen weg en er kwamen meer andere rotsformaties, ook de plantengroei veranderde.
En dan kwam Phoenix in de verte opdagen.
Buiten was de temperatuur opgelopen tot 118°F (48°C).
Eerst naar het hotel om in te checken.
Auto leeggemaakt en op de kamer alles wat gesorteerd.
We waren nog te vroeg voor een volgende afspraak, dus nog even naar het zwembad op het 14de verdiep en daar ook wat gedronken.
Omgekleed op de kamer en naar het geplande etentje met de neef van Kristina: John.
Zijn huidige vriendin, Eva, en zijn zoon van een vorig huwelijk, Nolan, waren al.
We aten bij een Mexicaans restaurant.
Ik kon het niet nalaten de auto van een andere restaurantbezoeker te fotograferen.
Na het etentje terug naar het hotel.
We waren allebei moe, maar moesten nog verder onze koffers ‘aanpassen’ aan de trip naar Chattanooga:
Zwaardere spullen bij mij insteken, wijn en lichtere spullen in de grote koffer van Kristina, de rugzakken aanpassen aan de inhoud, de computer ‘standby’ houden in de carry on luggage (voor het geval ze deze weer in de ruim willen plaatsen en ik dan mijn laptop er uit moet halen,…
Nog wat gedronken en gekaart.
Eindstand van de week:
Nacht 5: Winnaar Kristina: 516 vs 475.
Hele korte nacht…
Om 3 uur moesten we al op, om 4 uur moest de auto binnen bij het verhuurcentrum.
Met de shuttle naar de luchthaven en daar vaststellen dat de vlucht intussen al 1 uur vertraging heeft…
We waren vroeg en hadden nu extra tijd voor een koffie op de luchthaven.
Hele korte nacht…
Om 3 uur moesten we al op, om 4 uur moest de auto binnen bij het verhuurcentrum.
Met de shuttle naar de luchthaven en daar vaststellen dat de vlucht intussen al 1 uur vertraging heeft…
We waren vroeg en hadden nu extra tijd voor een koffie op de luchthaven.
De boardingpassen had ik gisteren in The Wilde laten afdrukken.
En dan wachten aan de gate.
De vertraging gebeurde door een probleem met het navigatiesysteem; dat moet de ‘kortste-snelste’ weg berekenen dan dat werkte niet naar behoren.
Terwijl men daar aan werkte, stond het toestel aan de gate.
Het was weer een Boeing 737-800/900.
Kristina zat enkele rijen achter mij.
Ik bekeek de film ‘28 years later - the bone temple’.
Jammer genoeg heb ik de film niet helemaal kunnen afkijken en heb ik het einde gemist…
Wegens de vertraging moesten we snel van C10 naar B60 gaan.
De vliegtuigen aan B60 tot B68 stonden klaar of gingen op en af.
Dit zou ons vliegtuig worden.
Maar eerst was er een kleine vertraging, omdat het vliegtuig nog maar net gearriveerd was en nog moest bijgevuld en proper gemaakt worden.
Dan was er het boarden.
Oudere mensen, mensen met kinderen, passagiers die assistentie nodig hadden, … mochten eerst aan boord.
Dan kwam zone 1 aan de beurt.
Halfweg de passagiers van zone 1, werd het boarden gestopt en moest iedereen, die al aan boord was, het vliegtuig terug verlaten…
Er was bijkomend onderhoud nodig.
Nu was het vertraging na vertraging.
Laatste bericht: het toestel mankeerde iets, en ze gingen een ander toestel laten komen om onze vlucht te laten doorgaan richting Chattanooga.
Kristina en ik moesten ons bezig houden…
Om beurten iets te eten halen, terwijl de andere op de carry-on bagage lette.
En uiteindelijk hebben we weer wat kaart gespeeld.
Kristina heeft weer gewonnen.
Ik zat achteraan in het vliegtuig.
Na het boarden kwam een stewardess en het meisje naast me kreeg een plaats vooraan in het vliegtuig.
Nu had ik 2 zetels voor mij alleen.
De vlucht verliep vlot.
Met meerdere uren vertraging landden we in Chattanooga.
Het geplande etentje met Mauricio, Ariel en Chewy met de kinderen was geannuleerd.
Familie Leyssens wachtte ons op in Chattanooga airport.
Voor we naar Kristina’s huis gingen, aten we in Portofino’s Italian and Greek restaurant in Chattanooga.
En ten slotte naar Kristina’s huis gereden.
Daar nog even wat spullen omgepakt: ik had haar schoenen en andere dingen, zij had mijn wijn en andere dingen, … De koffers vlug aangepast en dan terug naar Dalton.
Kristina kwam terug van de conferentie rond 1 uur namiddag.
Even afscheid genomen van Jen, en dan op weg naar Phoenix.